yürüdüğüm sokaklar boş,
ellerim tutunamıyor,
sanırım hissetmiyorum da...
dokunduğun her şey küflendi,
ne çok olmuş sen gideli,
dokunmadım hiçbir şeye,
bakamadım bile
izlerin yaralar diye.
Yüreğimi sende unutmuşum,
yokluyorum ara sıra ben de değil,
boş boş bakıyorum etrafa,
insanlar nereye baktığımı anlayamıyor,
ve ben hala seni arıyorum gözlerimle.
herkes sana benziyor sanki,
sana benzeyen yüzler görünce afallıyorum,
kolay değil sen sanıyorum hala herkesi,
sanki herkes sen,
yakından bakıyorum,
kimsede yoksun.
içim acıyor sen de yoksun.
neredesin, ne yapıyorsun bilmiyorum,
giderken götürdüklerini bir bilsen...
koskoca şehir bomboş,
senin gittiğini yüzüme çarpar gibi,
farklıydın kabul et.
sadece benim için değil bu şehir için de farklıydın,
kimse senin kadar asil gelmedi bu şehre,
kimse senin gibi izler bırakamadı sokaklarında,
gözlerini değdirdin her yer küflenmiş sanki,
belli bu şehirde dokunamamış izlerine,
neden mi, kaybolmasın diye,
evet senden sonra yarım her şey,
senden sonra yaralı...
sen bilmiyorsun belki ama,
arkanda bıraktıkların kırgın,
herkesin yüreği yorgun,
benimse...
o sen de,
ne haldedir bilmiyorum,
sana yüreğime iyi bak diyemiyorum,
yanında olduğunu hatırlatmaya korkuyorum.
bir tek o kaldı zaten,
o da sensiz kalsın istemiyorum.
kendine iyi bak ey sevgili,
kendine iyi bak en sevgili...
