Yılların hatrına, anılar hatrına ...

Yaşanan onca şeyden sonra kolay değildi vazgeçmek.
Çok zaman yandı canım.
Çoğu kez kahrettim olmayışına,
Sana dokunamayışıma,
Sensiz nefes alışıma kahrettim.
Ne hissettiğimi bile bilmeden geçti aylar.
Bazı zamanlar çok özledim.
Bir saniye olsun aklımdan çıkmadığın günler oldu.
Yokluğun süründürdü yerlerde.
Kalkıp yeniden ben olacağıma inanmadım hiç.
Hayatımın geri kalanında eksik yaşarım,
Tamamlanamam, yerden kalkamam zannettim.
Her elini uzatana mecalim yok dedim.
En sonunda sen olmasanda seni yaşamaya karar verdim.
Her hareketimde seni düşündüm yanımdaymışsın gibi.
Karar alırken iki kişilik düşündüm.
İki kişilik yürüdüm,nefes aldım.
Su içtim, yemek yedim, dolaştım hep iki kişilik.
Belli bir zaman sürüp gitti bu durum.
İçimde bambaşka bir dünya yaratmıştım sana.
Dışarıdan bambaşka görünen hayatım,
İçimde bir yerlerde bambaşkaydı.
Hani '' Her canlı doğar, büyür, ölür. '' derler ya,
İçimde büyüttüğüm seni kaybettim.
Üzüldüm elbet,
Yasını bile tuttum sessiz sedasız.
Selanı verdim, duanı ettim,
Ebediyetinle buluşturdum seni.
Özgürsün artık.
Yaşanan her şey çok güzel ve özeldi.
Yarım kalan bir şey yok artık.
Tükettim seni ömür gibi.
Ölüme alışmak kolaydır.
Gidenin arkasından dua etmek kalır yaşayana,
Ve helallik dilemek.
Ben helal ettim ne hakkım varsa.
Şimdi dileğim,
Hakkını helal et bana.
Hoşçakal...

                                            28.12.2018 / 12.55

Zor...

Hani olur ya bazen
Gün aydındır ama sen gece,
Kapkaranlık, sisli ve sessiz.
Öyleyim yine.
Yine sen doldu her yanım.
İçimin sessizliği seni çağrıştırıyor.
Gözlerim açık ya da kapalı ne fark eder,
Etraf yine sen.
Özlemek,
Ne kısa bir kelime aslında
Ya içinde barındırdıkları...
Okyanusun ortasında yalnız başına bir sandalda kalmış hissi.
Nereye baksan mavi,
Yer mavi, gök mavi...
Çıkar yol yok.
Özlemek zor,
Özlenen zor,
Özleyen ...

MASMAVİ...

Zoru severim ben,
İmkansızı ararım hep.
Yokuştur yürüdüğüm yollar.
İçimde ki koca yürekli insan doğruyu fısıldarken,
Duymazdan gelir duygularım.
Hayata karşı koyuş biçimim bu belki de,
Benim düzen bozuşum bu belki de...
Kalbimi dinlerim hep,
Mantığım yokmuş gibi.
Hesap veremem kimseye,
Sorumluluk duyamam yanlış gelir.
Tek başıma geldim Dünya denen kuyuya,
Tek başıma gideceğim.
Şimdi bir bahar gününde yüreğim,
Ağaçlar çiçek açmış,
Gökyüzü MASMAVİ...

Onlar yanlış biliyor. ..

Çevremdekilerin düşüncesine göre

En büyük yanlışım

Yaptığım en büyük hataydın sen

Kıyamet kopartılacak kadar yasaktın bana

Uzadıkça kendimi kaybedeceğim Doğrudan uzaklaşacağım tek sebeptin

Herkesin ağız birliği yaptığı yanılgımdın

Bana kaybettirdiklerinden bahsedip durdular hep

Ya kazandırdıkların...

Onlar konuştu, ben sustum yıllarca

Şimdi de ben anlatayım dinlesinler 

Boşu boşuna geçen zamanlarım olmadı hiç 

Gençlik yanılgılarına düşmedim mesela

Kimsenin onuruyla oynamadım

Bir ona bir buna mavi boncuk dağıtmadım mesela 

Çünkü bir tek seni sevdim

Büyüme sancıları çekmedim 

Senin gülüşünde büyüdüm ben 

Gözüm dışarıda olmadı hiç 

Senin gözlerinde yürüdüm tüm yolları

Kimsenin nefesine karışmadı nefesim 

Senin sesinle büyülendim 

Kimseye ait olmadım ben

Çünkü bir tek seni sevdim 

Herkesi arkamda bırakıp düşemedim yollara

Bu şehri terk edip gidemedim
Çünkü sen sadece bu şehirde vardın
Her şey bir kenara seni suçlayanlara bile kızamadım ben
Çünkü içimde sen vardın
Kızmak yakışmazdı bana
Onlar yanlış biliyor sevdiğim...
Sen benim en büyük yanılgım değil
En büyük yangınımdın
Sen benim uzaklaşacağım sebep değil
"Ben" olma sebebimdin.
Sen benim hatam değil
Doğrularımın ilkiydin
Ve sen benim kıyametim değil
Sonsuzluğumdun sevdiğim...

Hafıza...

O kadar oldu mu gerçekten

Sensiz bunca zaman geçebildi mi?

Ayrı kaldığım bir gün bile can yakarken 

Akıp geçti mi yıllar gerçekten...

Seni yaşıyorum hala bir yerlerde

Sessiz sedasız

Kimseyi görmeden 

Kimseye görünmeden..

Garip bir hale büründüm

Sanki hala hasretin başladığı yerdeyim

Herkes yaşayıp giderken

Zaman kavramı yok benim için...

Ya sen???

Hangi zamandasın sen?

Herkes gibi unuttun mu bizi

Sende onlar gibi olmadı mı saydın her şeyi...

Ben yapamam ne yalan söyleyim

Atamam seni bir kenara 

Olmamış sayamam

Nefes almayı nasıl unutur ki insan...

Hala seni yazıyorum her yere

Zaten insan hatırlamak istediklerini  yazarmış

Unutmak istediklerini değil...