Öyle saatlerce boşluğa baktıran bir yalnızlık yaşıyorum günlerdir.
Dünya'nın düzenini yaşarken ufacık sorunda neden sana çıkıyor tüm duygular?
Kendi kendime verdiğim savaştan yoruldum galiba.
Ne yaşarsam yaşayım, etrafta hangi olay olursa olsun,
Senin yokluğunun acısına dönüyor sonu.
Benden aldıklarının yerine koyamadım.
Yeniden başlayamadım, tamamlanamadım.
Eksik kaldım hayatın tam ortasında.
Şimdi sana koşsam, sana sığınsam...
Öyle bir gücüm de yok ki !!!
Sen gittin !
Ben bende kalanlarla yetiniyorum.
Belki de yetinemiyorum.
Bu yarım kalmışlık çok zor.
Yokluğun çok zor.
İçin ağlarken gülmek çok zor.
Bütün eksikliğin sadece ''SEN'' olduğunu bilip susmak çok zor.
Beni acıtan her duygunun sebebi olman çok zor.
Yani sensiz her şey çok zor.
ZOR!
