Sessiz bir
akşam yaşıyorum yakınlarında,
Belki
görüyorsun, belki de bakmıyorsun bile.
Bu
yalnızlık nereye gidiyor diye düşünüyorum usulca,
Kim
daha önce vazgeçer hayallerinden diye bakıyorum etrafa…
Korkuyorum
kim bilir,
İstemediğim
yerlere sürüklerse hayat,
Vazgeçemez
de iki kişilik yalnızlık olursa bunun adı.
Yorgun
muyuz gerçekten ?
Hangimiz
yorulduk ?
Aslında
neden yorulduk ?
Her
şey çabuk tükenir mi böyle gerçekten ?
Sesini
alıp gidecek gibisin…
Ya
gidersen benden, ya kalamazsam bıraktığın gibi ,
Ya
pişman olursan sonra,
Yaşanır
mı artık eskisi gibi…
Niye
yetemiyoruz birbirimize,
Bir
şeyler eksik sanki,
Bir
şeyler yanlış gidiyor gibi…
Kim
tamamlayacak eksiklikleri,
Kim
toparlayacak kendini ,
Kimin
gücü yetecek yorgunluğu atmaya,
Gücün
var mı diye sorasım geliyor,
Konuşmaya
mecalim yok.
Bize
ne oluyor diyesim geliyor,
Bir
şeyler bağlıyor dilimi.
Kelimeler
boğazımda düğümleniyor,
Ağzımın
içinde hepsi, kapısında mühür…
