Yağmur

Yine buğulu bir otobüs camından bakıyorum hayata.
Sessiz bir çarşamba sabahındayım.
Yağmur atıştırıyor.
Düşen her damla umut bana,
Yenileniyorum sanki...
Burnumda toprağın keskin kokusu...
Bende bahar severim herkes gibi.
Ama benimki son bahar,
İçimin yangınını söndüren sonbahar...
Hani baharda aşık olur ya insanlar,
Kıpır kıpır olur içleri,
Ben sonbaharda aşık oluyorum hayata.
Herkes kaçarken yağmurdan,
Tam ortasındayım bulutların.
Üstüme gönderdikçe rahmetini
Temizleniyor ruhum.
Yüreğime özenle yerleştirdiğim mutluluk tohumlarım,
Filizleniyor hissediyorum.
Hayat şimdi bana gülüyor biliyorum... 

His...

Karmakarışık duygular içindeyim,
Bir yanım deli gibi uzaklaşmak istiyor senden.
Hiç tanımamış, görmemiş, yaşamamış saymak istiyor,
Bir yanımsa ateşe atıldığını bile bile yaklaşıyor.
Sıcaklığı hissediyorum ama vazgeçemiyorum.
Yine başa döndü her şey...
Sonunu bildiğim halde bilmezden geldiğim günlerdeyim.
Kaçak zamanların çekiciliğiyle büyülendim.
Var olduğun kısa anların,
Saatler süren uyuşturuculuğuna kapıldım.
Gözümün gördüğü her şeydesin.
Duyduğum her ses,
Dokunduğum her yerdesin.
Kurduğun bir cümleye sayfalarca şiir yazabilecek duygulardayım.
Uzun zamandır kimselerin değiştiremediği yalnızlığımı attım bir anda.
Seninle doldu boşluğum.
Bile bile çıkmaza yürür mü insan dersen,
Çıkmaza yürüdüğün yol mutluluksa,
Pişmanlık vermiyorsa yürür derim ben...