HÜZÜN MEVSİMİ

Öyle mesut durduğuma bakma sen,
Sakladığım hüzünler bu mevsimde çıkar ortaya.
Bilmem kaç zaman oldu sesin bile duymadım.
Gözümü kapattığımda görebildiğim yüzün kâr yanıma.
Ne gariptir ki zorlanıyorum artık seni hatırlarken.
Ezbere bildiğim çizgilerin puslu zihnimde.
Korktuğum her şey gerçekleşmeye başladı.
Önce sesin silindi kulaklarımdan,
Sonra anılar kaybolmaya başladı.
Yüzünü de kaybediyorum kahrederek.
Hiçbir umudum kalmadı sana dair.
Bir gün bir yerlerde karşılaşma ihtimali ayakta tutardı beni.
Uzaktan olsa da görme ihtimali denizi,
                                                  sevince boğardı yeşili...
Şimdi derin sessizlikler içindeyim.
Eğer yağmur yağmasaydı,
Eğer toprak kokmasaydı,
Gökyüzünün mavisi karışmasaydı yeryüzünün yeşiline
Bu kadar özlemeyecektim seni.
Bir kez daha bir olmasaydı mavi-yeşil,
Bu kadar yanmayacaktı canım.
Yağmur yağdı ya,
Mevsim hüzne boğuldu ya
Mavinin gözyaşları yeşile karıştı ya
İşte ben bugün seni çok özledim...

Ulaşılmaz !!!

Yangın sonrası gibiyim,
Her yer katran karası.
Yağlı kara içim.
Zor temizlenmesi,
Eskiye dönmesi çok zor. 
Deprem sonrası hayatım.
Enkazdan zar zor çıktım.
Tutunacak ufacık dalım yok. 
Neyi alıp nereye koyacağımı bilmiyorum.
Artçılar sarsmaya devam ediyor bünyemi.
Sığınacak bir çadırım bile yok.
Sana bakıyorum uzaktan.
Senin yanına sığınmak geçiyor içimden.
Yaklaştıkça gerçekler çarpıyor yüzüme.
Senin depremlerin daha ağır.
Sen hala çıkamamışsın enkazdan.
Birileri seni kurtarsın diye bekliyorsun.
Elimi uzatıyorum mecalsiz.
Tutamıyorsun.
Belki de tutmak istemiyorsun.
Farklısın sen,
En zor durumda bile keskin çizgilerin.
Yüreğin dikiş tutmadıkça,
Ellerin işlemez.
Zor sana ulaşmak, dokunmak,
Duvarlarına yaklaşmak güç.
Sen sana aitsin
Ve belki de öyle kalacaksın hep. 

Belki ilk, Belki de son ...

Seninle ilgili duyguları dışa vuramadım hiç,
Gizli bir camın ardından yaşadım seni.
Bir anda girdin hayatıma,
Küçük oyunlarla başladık önce,
Söyleyememe sancıları çektik aylarca.
Gerçi söylenmese daha iyiydi sanki
Bazı şeyler ayyuka çıkınca bitiyormuş.
Eski tadı, büyüsü kalmıyormuş.
İlk heyecanlar, sancılar 
Kelebek uçuşmaları acıya dönüşüyormuş.
Geriye dönmek de mümkün olmayınca 
Umutlar yok oluyormuş.
Şimdi yoksun sen,
Geldiğin gibi aniden çıktın hayatımdan
Koskoca varlığının, yokluğa dönüşünü izledim sessizce.
Ne mi kaldı senli günlerden bana ?
Bir çift gözyaşı 
Bir iki anı ve boşluk.
İçini doldurmanın mümkün olmadığı bir boşluk.
Şimdi ben sensizlikle savaşırken 
Küçük oyunlarımızda yok.
Ses yok,
Seda yok.
Şehrin bir yerlerinde nefes alıyorsun.
Ben sensiz nefes alamıyorum
Haberin yok...