SENSİZ BİR BANA, BEN DİYEMEDİM...

Erken uyandım bu sabah,
Gece de pek uyudum sayılmaz ya...
Etrafa baktım şaşkın, 
Tanımıyorum buraları. 
Sanki her şey değişmiş, her şey yabancı. 
Aynaya baktım usulca,
Gözlerim yabancı. 
Yüzüme dokundum sonra,
Aynaya yansıyan gerçekten ben miyim?
Ne zaman bu kadar yaşlandım ben?
Ne zaman eksildi bir yanım?
Heyecanım, mutluluğum nerede?
Yarım sanki her şey ...
Bakışlarım donuk,
Tebessümüm soluk,
Nefesim kesik kesik.
Ne zaman soğudum kendimden?
Ne zaman bu kadar yabancılaştım?
Elim sol yanıma gitti istemsiz,
Garip bir yoklukla buluştu ruhum.
Yoksun, anladım sen yoksun orada...
Bir yabancıya acır gibi acıdım
aynadaki sensiz yeni varlığıma...
Sevemedim onu, kabullenemedim.
Sensiz bir bana, ben diyemedim...

Dün, Bugün...

Keşke çocuk olsam diyen insanlar görüyorum bazen.

Garipsiyorum önce,

Sonra düşünüyorum...

Kendi çocukluğuma bakıyorum çok uzaktan,

Kendine güvensiz, ne yapacağını bilmeyen,

Etrafında olanlardan bihaber,

Mutluluğun doruğunda küçük bir çift yeşil göz...

Vazgeçiyorum hemen çocukluktan,

Bugüne geri dönerken gençliğe takılıyor gözlerim.

Gençliğin derinlerine dalıyorum aniden,

Yavaş yavaş hayatı görmeye başlayan,

Sorgulayan, gözlemleyen, araştıran,

Hayatın kazıklarını bir bir yemeye başlayan gençliğin derinlerine...

Aslında en çok gençken hata yapıyor insan.

Ona sorsan büyüdü artık ,

Mantık kullanıyor artık.

Yanıldığını çok geç anlayacak ne yazık ki...

Şimdi kendini kandırıyor, bomboş yaşıyor aslında.

Ve bir kez daha görüyorum ki zor iş genç olmak.

Ondan da vazgeçiyorum,

Şimdiye dönüyorum biraz hüzünlü...

Bir anda aynada buluyorum kendimi,

Gözlerimin içine bakıyorum,

Keşke çocuk olsam diyen insanlar geliyor aklıma,

Yok diyorum,

Ben memnunum halimden,

O dönemleri atlattım gitti, geri dönmeye gerek yok.

Dün, dünde kaldı.

Hayat aslında bugünden ibaret...

                                          '' 22.01.2014 ''