Bil ki...

İçerilerde bir yerlerde bambaşka bir hayat yaşıyorum ben,

Zorunlu olduğum hayatıma aldırmadan.

Düşüncelerime,hayallerime ket vuracak değiller ya...

Büyük savaşlardan mağlup çıktım ne de olsa

Yenilgim büyük benim.

Asıl ben nererede kaldı bilemiyorum

Yorgun argın yaşamaya çalışıyorum 

Etrafımdan seninle ilgili her şeyi kaldırdılar

Yok saydılar seni bende,

Şimdi kimse adını bile zikretmiyor içimde kopan fırtınaları bilmeden,

Ben nefesimi bile sen diye alırken...

Yaşanan onca şeyi olmamış sayıyorlar inatla

Ama sen bakma onlara,

Bil ki unutmadım seni,

Bil ki hala seninleyim her anımda,

Bil ki...

Sevmekten vazgeçmeyecegim gözlerini...

SESİMİ UNUTTUM...

Yoruldum artık,
Yaşadıklarımdan, sustuklarımdan,
Sessiz çığlıklarımın kulağımı tırmalamasından usandım.
Hayatımın hiçbir evresinde bu kadar naçar kalmadım.
Elim kolum bağlı,
Gidecek yerim yok.
Sığınacak liman yok.
Düşünceler beynimde dolaşıyor,
Dilimden dökülenlerden hızlı.
Konuştuklarımı duyan kalmadı.
Belki de benim anlatmaya mecalim tükendi.
Kimselere diyecek sözüm yok.
İçimde yaşadıklarımı bir ben bilirim.
Yorgun yüreğimi bir ben dinlerim.
Kalabalıkların içinden yalnızlığa yürüyorum.
Bir bir arkamda kalıyor herkes.
Dönüp bakamıyorum.
Etrafımda gördüğüm gölgeler eksiliyor.
Bir benim gölgem yanımda.
Onun da dili yok.
Sessiz sedasız takip ediyor.
Bitkinim, yalnızım, umarsızım.
Günler, aylar geçiyor yollar bitmiyor.
Sessizlik tek varlığım,
Sesimi unuttum,
Kimseler bilmiyor...