SESİMİ UNUTTUM...

Yoruldum artık,
Yaşadıklarımdan, sustuklarımdan,
Sessiz çığlıklarımın kulağımı tırmalamasından usandım.
Hayatımın hiçbir evresinde bu kadar naçar kalmadım.
Elim kolum bağlı,
Gidecek yerim yok.
Sığınacak liman yok.
Düşünceler beynimde dolaşıyor,
Dilimden dökülenlerden hızlı.
Konuştuklarımı duyan kalmadı.
Belki de benim anlatmaya mecalim tükendi.
Kimselere diyecek sözüm yok.
İçimde yaşadıklarımı bir ben bilirim.
Yorgun yüreğimi bir ben dinlerim.
Kalabalıkların içinden yalnızlığa yürüyorum.
Bir bir arkamda kalıyor herkes.
Dönüp bakamıyorum.
Etrafımda gördüğüm gölgeler eksiliyor.
Bir benim gölgem yanımda.
Onun da dili yok.
Sessiz sedasız takip ediyor.
Bitkinim, yalnızım, umarsızım.
Günler, aylar geçiyor yollar bitmiyor.
Sessizlik tek varlığım,
Sesimi unuttum,
Kimseler bilmiyor...