Kargaşa!

 

Öyle aniden telaşlanıyorum
Elim ayağım karışıyor
Sıcak basıyor bedenimi, ellerim buz...
Gözümü kapatıyorum, açıyorum yok...

Yüzün gelmiyor gözümün önüne
Endişe ediyorum
Oysa ne çok baktım sana...

Gözlerinin kenarına yılların kattığı çizgileri
Konuşurken yaptığın tüm mimikleri
Gülünce havaya kaldırdığın başını
Sakallarının her tanesini kazıdım aklıma
E hani neredeler şimdi
Saatlerce boşuna mi uğraştım ben
Seni, yanımda yokken de var gibi yaşamak değil miydi amacım?
Bununla avutmayacak mıydım ben kendimi?
Şimdi neden yoklar. 
Yüzün, gözün, gülümseyişin
Hiçbiri yok!

Zorlanıyorum işte
Özlediğimi hissettiğim an gözlerimi kapatıp
Belleğime kazıdığım her zerreni yaşayamıyorum içimde...
Korkuyorum!
Hayalini bile kuramıyorum.
Düşünüyorum, düşünüyorum hep bir boşluk
Çocukça bir telaşla küsüyorum her şeye
Herkese...
En çok da kendime.
Bırakma beni böyle
Issız, sensiz bırakma böyle
Gel çözülsün tüm karışıklık
Gel gerçekten öğrensin benliğim varlığını...