‘’Göz görmeyince gönül katlanırmış’’ derler.
Bu sözün ne kadar doğruluk payı var çözemedim hala,
Ben miyim farklı olan,
Yoksa sözde ki göz açık olan gözmü,
Benim gibi körler için geçerli değil mi?
Gözüm gördüğü halde katlandım ben her şeyine,
Gördüm de görmezden mi geldim acaba,
Oysa güçsüzümdür oldum olası
Dayanamam ben katlanamam,
Peki ya neden sende kifayetsiz kaldım bu kadar,
Boyun eğdim,
Diz çöktüm sevgi denen varlığın önünde
Sömürdükçe sömürmüş farkında değildim.
Ben benden gitmişim kayıtsız kalışım olanlara,
İzlemişim uzaktan
Şimdi düşünüyorumda bu kadar da sessiz değilim aslında
Konuşmalıydım hakkımı savunmalıydım senin karşında,
Belki o gün edeceğim tek bir söz bügünümü bilerek yaşamamı sağlardı
Belki adım atarken haberim olurdu kendimden,
Yani göz görmeyince gönül katlanır mı bilmem ama,
Göz göre göre de katlanıyormuş kimi zaman
İstediği kadar katlansın sonuş belli
Ne görecek göz kalıyor sonunda ne de gönül
İyisi mi ne gör ne de katlan en azından tek tabanca ama sağsağlim kalırsın hayatta...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder