NAFİLE...

Uzaklaşıyorum senden,
Yavaş yavaş kendime dönüyorum.
Sanki hep yanımdaymışsın gibi burnuma gelen kokun
rahatsız ediyor beni artık.
Bedenen çekip gitmek çok zor biliyorum.
Ama ruhen ayrılığın eşiğindeyim.
Bir sabah uyandığında ''Günaydın'' demeyeceğim gülümseyerek,
Gün içinde ''Nasılsın'' diye hatır sormayacağım,
Belki de neler yapıyorsun diye merak etmeyeceğim,
Geç geldiğini ya da erkenden kapı çalışını fark etmeyeceğim.
Televizyona bakarken bile farklı şeyler izliyeceğiz,
Sen ekrana yansıyanı, ben kafamda ki gidişleri...
Aynı sofraya oturduğumuzda,
Tek başımaymışım gibi gitmeyecek boğazımdan lokmalar.
Hep bir yanım eksik gibi yaşayacağım sen varken.
Bir müddet sonra bunlarda geçecek belki de,
Tamamen görünmez olacaksın bende,
İyice alışacağım bu yokluk duygusuna.
Aynı evde iki yabancı olacağız.
Ve sen hiçbir zaman anlayamayacaksın bu gidişleri.
Kendince fikirler üreteceksin belki de,
Soramayacaksın bana,
Bize neler oldu böyle diyemeyeceksin.
Desen de ben duymayacağım.
Ve bir gün bakacaksın ben yokum yanında,
Tek başınasın bu dünyada.
İşte o gün yıkılacaksın.
Kahrolacaksın, gözünün önüne gelecek son çırpınışlarım.
Nafile !!!
Etrafına bakacaksın bana ait eşyalar her yerde,
Onlara dokunacaksın tek tek.
Kıyafetlerimi koklayacaksın ben diye,
Pişman olacaksın,
Çaresizce beni arayacaksın, bulamayacaksın.
Anlayacaksın !!!
Ben çoktan gitmişim...